Zespół Spółdzielnia Muzyczna Contemporaty Ensemble zaprasza na inaugurację sezonu 2025/2026 i kolejny koncert Interakcji! Odbędzie się on 17 września w krakowskiej Cricotece.
Program:
Anna Sowa – Nach dem Foto feiern wir weiter! (2023)
Rafał Ryterski – Disco Bloodbath (Got to be real) (2018)
Alex Vaughan – Idol Factory (2022)
W rozmowie:
Anna Sowa, Adam Suprynowicz
Spółdzielnia Muzyczna contemporary ensemble:
Małgorzata Mikulska – flety
Tomasz Sowa – klarnety
Aleksandra Krzak – fagot
Krzysztof Guńka – saksofon
Barbara Mglej – skrzypce / altówka
Paulina Woś – skrzypce / altówka
Jakub Gucik – wiolonczela
Aleksander Wnuk – perkusja
Aleksandra Płaczek – instrumenty klawiszowe
Rzeczywistość – wirtualność, autentyczność – iluzja, szczerość – ukrywanie. Wartościowanie przychodzi mimowolnie, podpowiadając, którą z opcji zakreślić. Ale gdy weźmiemy konkretne przykłady, takie jak choćby rodzinny, uroczysty obiad czy ekspresja tożsamości osób nieheteronormatywnych – oczywistości się rozmywają.
Anna Sowa (ur. 1987) to artystka eksperymentalna, której bliska jest eksploracja muzyki elektronicznej i dziedzin sztuk performatywnych. Interesuje się połączeniem tańca, ruchu, gestu i teatralności w odniesieniu do muzyki elektronicznej i instrumentalnej. W Nach dem Foto feiern wir weiter!, które jest kolejnym ogniwem po Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu/Auf Fotos sieht die Familie am besten aus, kompozytorka sięga po temat relacji rodzinnych, ukazanych w sposób stereotypowy. Czy gra między członkami rodziny to znana nam konieczność, może czasami powierzchownie bezpieczna droga, z której nie warto zbaczać kosztem spokoju, a może gorzka przestroga?
Disco Bloodbath (Got to be real) jest bogatym kolażem muzycznym kompozytora, aktywisty i artysty interdyscyplinarnego, lubującego się w zestawianiu różnych gatunków. Sam kompozytor – Rafał Ryterski (ur. 1992) – określa tę praktykę jako genrebending. Disco Bloodbath jest utworem inspirowanym dwoma różnymi zjawiskami: kulturą ballroomową, świetnie ukazaną m.in. w dokumencie Paris is burning (który świat należy uznać za autentyczny? Ten, który jest powodem ucieczki i niezrozumienia, czy ten ukryty, pełen zauroczeń i kreacji dających wyswobodzenie?) oraz rzeczywistością wirtualną gier komputerowych. To, co łączy oba tak odmienne środowiska to wolność tożsamości, szczególnie w odniesieniu do płci. Dla środowisk drag queens i osób LGBTQ+ płeć jest czymś elastycznym, niejednoznacznym. Z kolei w świecie gier nie ma ona znaczenia – liczą się tylko kompetencje dobrego gracza.
Idol Factory jest jednym z sześciu utworów powstałych w ramach pierwszej odsłony naszego projektu PLAYGROUND: call for collaborations w 2022 r. do którego Spółdzielnia Muzyczna z przyjemnością wraca. Tematy pragnień, życiowej motywacji i siły napędzającej do działania – to główne myśli jakie towarzyszyły australijskiemu kompozytorowi Alexowi Vaughanowi (ur. 1987) podczas pracy nad utworem. Kanwę dla rozmyślań stanowiły także lektury Institutio religionis christianae Kalwina i biblijnej księgi Koheleta, oraz – co w kontekście tych refleksji może wydawać się nieco zaskakujące – potrzeba świetnej zabawy i zdjęcia ciężaru z muzyki współczesnej, odbieranej niejednokrotnie jako zbyt poważnej i pretensjonalnej.
WSTĘP WOLNY – bilety gwarantujące miejsce siedzące do pobrania.
